Όχι! Δεν είναι το τέλος. Είναι η συνέχεια των όσων διαδραματίζονται εδώ και μερικά χρόνια, στον τρίτο όροφο της οδού «Καθολικών 13», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Δράστης, η ομάδα «ούγκα κλάρα». Δε θέλει πια συστάσεις. Την ξέρουν εκεί , την ξέρουμε εδώ.Σχεδόν σε κάθε πρεμιέρα δίνω παρών. Καιρούς πριν, οι θεατρόφιλοι παλιάς κοπής, λέγαμε να κατέβουμε στο υπόγειο του Κουν να δούμε φρέσκο θέατρο, σύγχρονη ματιά, ρηξικέλευθη πρόταση, σε μια αίθουσα-αγκαλιά και οι τυχεροί κοινωνούσαμε το λόγο και το «βλέμμα» του «θεάτρου τέχνης». Μικρός εγώ, διψασμένος για θεατρική κατήχηση από μια εσωτερική ανάγκη, που δεν ερμηνεύεται.
Πέρασαν τα χρόνια, μέστωσα, είδα πολύ θέατρο, διάβασα πολλά για θέατρο, παρακολούθησα σεμινάρια, ασχολήθηκα από μέσα, άρχισα να γράφω γι αυτό, βούτηξα στα βαθειά, απόκτησα ένα αναγνωστικό κοινό που με διαβάζει και χαίρομαι που μπορώ να «μιλήσω» μαζί του.
Όταν μια θεατρική παράσταση σου αφαιρεί την αίσθηση χρόνου και τόπου, τότε είναι , σίγουρα ,επιτυχημένη. Απογειώνεσαι, πετάς, γίνεσαι μέρος της, κομμάτι της. Με την αυλαία παίρνεις μαζί σου τους θησαυρούς που κατάφερες να αλιεύσεις κι αν είσαι άνθρωπος της εξέλιξης κι όχι της στάσης, σταχυολογείς εκείνα τα σημεία που θα αποτελέσουν τις σημαίες σου, τους μπροστάρηδές σου, για ν’ ανέβεις ένα σκαλί, να γίνεις καλύτερος άνθρωπο, να αισθανθείς πληρότητα.
Αρκετές φορές, από γενναιοδωρία, από μεγαλοθυμία, γράφεις όμορφες σειρές για δουλειές που δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη μετριότητα. Επειδή σέβεσαι το μόχθο και τη δουλειά των συντελεστών. Αλλά ως εκεί.
Όταν λοιπόν μπαίνεις σε ένα «πάρκο με σκυλιά» για παράδειγμα ή σε μια σκοτεινή αίθουσα –κουτί, για να παίξεις τον παράδεισο ή την κόλασή σου συντροφιά με την ομάδα της «ούγκα κλάρα» και όταν νιώθεις ότι σε αφορά το δρώμενο σε απόλυτο βαθμό, τότε η παράσταση είναι άξια να καταχωρηθεί στη μνήμη σου ως εξαιρετική στιγμή υπαρξιακής αναζήτησης.
Ακριβώς αυτό συμβαίνει με τη συγκεκριμένη «σκοτεινή» κωμωδία, που ευρηματικά σκηνοθέτησαν η Λένα Πετροπούλου και ο Δημήτρης Σακατζής.
Η θεατρική ομάδα των πέντε κοριτσιών, που δίνουν ψυχή και σώμα με όρεξη, με μαεστρία, με γενναιοδωρία, προτείνει μία νέα εκδοχή του «σουρεαλιστικού» θεάτρου και του αιχμηρού λόγου , του Μίκαελ Εντε, στήνοντας μία παράσταση σωματικού θεάτρου εμπνευσμένη από αριστουργήματα του γερμανού συγγραφέα. .
Σ’ ένα αφαιρετικό σκηνικό όπου επίκεντρο είναι ο σκοτεινός χώρος και όργανα πέντε σκαμνάκια-παράθυρα-πετάσματα-πάγκοι- δρόμοι, πέντε περσόνες καλούνται να αφηγηθούν με την κίνηση των σωμάτων τους την ιστορία σου, ιστορία του, ιστορίες μας, προσώπων δηλαδή, που πάσχουν σωματικά και ψυχικά ,προσπαθώντας να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο που εξοντώνει καθημερινά με την ταπείνωση, την καταπίεση, τη δουλειά και τον πόνο, αλλά και στιγμές ευφρόσυνες, χαριτωμένες, έτσι όπως ξεπήδησαν από τη διασκευή του λόγου του συγγραφέα ,από τη Λένα Πετροπούλου, μέσα από έργα για μικρούς και μεγάλους και, κυρίως, από την «φυλακή της ελευθερίας» και την «ιστορία δίχως τέλος».
Ακριβώς αυτό συμβαίνει με τη συγκεκριμένη «σκοτεινή» κωμωδία, που ευρηματικά σκηνοθέτησαν η Λένα Πετροπούλου και ο Δημήτρης Σακατζής.
Η θεατρική ομάδα των πέντε κοριτσιών, που δίνουν ψυχή και σώμα με όρεξη, με μαεστρία, με γενναιοδωρία, προτείνει μία νέα εκδοχή του «σουρεαλιστικού» θεάτρου και του αιχμηρού λόγου , του Μίκαελ Εντε, στήνοντας μία παράσταση σωματικού θεάτρου εμπνευσμένη από αριστουργήματα του γερμανού συγγραφέα. .
Σ’ ένα αφαιρετικό σκηνικό όπου επίκεντρο είναι ο σκοτεινός χώρος και όργανα πέντε σκαμνάκια-παράθυρα-πετάσματα-πάγκοι- δρόμοι, πέντε περσόνες καλούνται να αφηγηθούν με την κίνηση των σωμάτων τους την ιστορία σου, ιστορία του, ιστορίες μας, προσώπων δηλαδή, που πάσχουν σωματικά και ψυχικά ,προσπαθώντας να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο που εξοντώνει καθημερινά με την ταπείνωση, την καταπίεση, τη δουλειά και τον πόνο, αλλά και στιγμές ευφρόσυνες, χαριτωμένες, έτσι όπως ξεπήδησαν από τη διασκευή του λόγου του συγγραφέα ,από τη Λένα Πετροπούλου, μέσα από έργα για μικρούς και μεγάλους και, κυρίως, από την «φυλακή της ελευθερίας» και την «ιστορία δίχως τέλος».
Είδαμε για μια ακόμη φορά και με έναν εντελώς ιδιότυπο τρόπο, μορφές τέχνης όπως η υποκριτική, η μίμηση, ο χορός, η μουσική, το εικαστικό φως, να συναντιούνται αριστοτεχνικά, μάθαμε ότι η ελευθερία υπάρχει και ότι η φαντασία ξέρει περισσότερα από κοινωνικές συμβάσεις. Αξίζει να αναφέρω τα πέντε κορίτσια που σας αρπάζουν από την είσοδό σας στην αίθουσα και σας αφήνουν ύστερα από μια ώρα, ενώ εσείς δεν θέλετε να φύγετε. Τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα.
Μαρία Γαβριηλίδου, Αλεξάνδρα Κορμαρή, Ζωή Κατσιλέρου, Ελένη Νανούδη, Μαρία Παπαγιαννάκη. Στον μαγικό κόσμο των φωτισμών ο Κωνσταντίνος Σουλιώτης και στην επιμέλεια της μουσικής-αλυσίδας , ο Δημήτρης Δαλέζης.
Μαρία Γαβριηλίδου, Αλεξάνδρα Κορμαρή, Ζωή Κατσιλέρου, Ελένη Νανούδη, Μαρία Παπαγιαννάκη. Στον μαγικό κόσμο των φωτισμών ο Κωνσταντίνος Σουλιώτης και στην επιμέλεια της μουσικής-αλυσίδας , ο Δημήτρης Δαλέζης.
Δείτε αυτήν την παράσταση. Μέχρι 22 Μαΐου στο θέατρο της οδού «Καθολικών 13» στον τρίτο όροφο. Η «ούγκα-κλάρα» κάθε Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή , με δέκα ευρώ, σας δίνει εισιτήριο σε ένα «όνειρο». Ζήστε το με τα μάτια ανοικτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου